KOCAMAN MUTLU AİLEMİZE

Özgün hastalığının ilk onbeş gününü devlet ve üniversite hastanelerinde yer bulamadığımız için Gayrettepe’deki özel Metropolitan Florence Nightingale Hastanesi’nde geçirmişti. Cafer abinin de sözünü ettiği gibi Özgün hastaneye yattığı ilk günlerde kensini ziyarete gelenleri duygularını yazmaları için bizden  bir defter tutmamızı istemişti. ”Hala lütfen bu işi takip et” demişti. Ben ama insanlar duygularını ifade etmekte zorlanırlar dediğimde ”BENİ SEVDİKLERİNİ yazmaları çok mu zor” demişti. Evet iki sihirli sözcük ”SENİ SEVİYORUZ.” Öyle de oldu. Çok kısa bir süre içerisinde bir, iki, üç defter tükendi. Kızımı ziyarete gelenler o iki sihirli sözcüğü kullanmakta hiç de zorlanmadılar…

Biz kalabalık kocaman mutlu bir aileydik. Şimdi görüyorum ki, daha bir kocaman olduk. Özgün’nüm hastalığının ilk günlerinde kocaman mutlu ailesine bir mektup yazmıştı.  Şimdi bunu daha bir kocamanlaşan ailemizle paylaşmakta bir sakınca görmüyorum. Gelin birlikte Özgün’ün hastalığının ilk günlerinde bizler için yazdığı mektubu okuyalım (Jale Kaplanseren):

”SELAM BEN 18 YAŞINDAYIM. ŞU AN SORUNLUYUM.  20 ARALIK 1989 DOĞUMLUYUM. ÇOK GÜZEL BİR AİLEDE YETİŞTİM. AİLENİN İLK ÇOCUĞUYDUM.  ÇOK İLGİLENİLDİM, HATTA ŞIMARTILACAK DERECEDE; AMA BEN HİÇ ŞIMARDIĞIMA İNANMIYORUM. ÇOK GÜZEL BİR 18 SENE GEÇİRDİM. BİR KARDEŞİM VAR. ONU CANIMDAN ÇOK SEVİYORUM. ANNNEM BENİ, BABAM BENİ, BİZ BİRBİRİMİZİ ÇOK SEVİYORUZ. O KADAR MÜKEMMEL BİR AİLEM VAR Kİ, BENİ HER ZAMAN BİR BÜYÜK İNSAN GİBİ GÖRÜP ÖYLE YETİŞTİRDİLER. HATTA BU BENDE KABUL EDİLMESE DE BİRAZ UKALALIK YARATTI :) BENİM BİR DEDEM VARDI, ÖLDÜ. İLK ONU KAYBETTİM. HAYATIMDA ONU HALA O KADAR ÇOK ARIYORUM Kİ. İKİ HALAM VAR. CANINI BANA VERECEK  İKİ DAYIM, TEYZELERİM. BİZ NORMAL AİLELERE BENZEMİYORUZ. ÇOK BAĞLIYIZ BİRBİRİMİZE. İNANMIYORUM YA, BU BENİM YAZIM MI ? :)

DÜN BIRAKMIŞTIM, BU GÜN DEVAM EDİYORUM. (19.11.2007)

 ELİMDEKİNİ ÇIKARDILAR. ARTIK BOYNUMDAN İLAÇ ALIYORUM. BEN BİR BARBİ BEBEK GİBİ BÜYÜTÜLDÜM. HİÇ BİR ŞEY YEMEZDİM, MIYMINTI ZAYIF… SONRA BADEMCİK AMELİYATI OLDUM. ORTA OKULUMU RAMİ’DE OKUDUM. ÇOK DİSİPLİNLİ BİR OKULDU. AMAN ALLAHIM, NEYDİ ÖYLEE? İLKOKULDAKİ GİBİ DEĞİLDİM. YİNE TAKDİR ALIYORDUM. AMA DAHA DÜŞÜK NOTLARLA VE LİSEYE OTAKÇILAR’DA BAŞLADIM.  GERÇEKTEN LİSE BAMBAŞKA. ÜÇ YILIM ÇOK GÜZELDİ. İLK GÜN ANNEMLE O KADAR ÇOK KİŞİYİ GÖRÜNCE ŞOK OLMUŞTUK. AMA ALIŞTIM. EE, OKULA YİRMİ YEDİ KİŞİLİK BİR OKULDAN GİDİYORDUM, ÇOK NORMAL YANİ :)

İLK SENE ÇOK GÜZEL ARKADAŞLIKLAR EDİNDİM.

LİSE İKİDE ÇOK BAŞARILIYDIM. OKUL BİRİNCİSİ BİLE OLDUM. LİSE SONDA DERSANE, OKUL, BİR SÜRÜ ARKADAŞ.  AMA SINAVI KAZANAMADIM. HERKESTE BİR ŞOK TABİİ… BU SENE DERSHANEYE BAŞLADIM, AMA DEVAM EDEMEYECEĞİM; ÇÜNKÜ HASTANEYE YATTIM. KEMİK İLİĞİM ALYUVAR AKYUVAR ÜRETEMİYORMUŞ. SÜREKLİ İLAÇ ALICAM AMA YİNE DE GAYET İYİYİM. ”BEN VARIM DİYE KAN VÜCUDUMDA DOLAŞIYOR.” BENİ ESİR ALMASINA İZİN VERMEYİP, EN KISA ZAMANDA SAĞLIĞIMA KAVUŞACAĞIM. KANTİNDE BİR SÜRÜ İNSAN VAR.  HEPSİ BENİM İÇİN GELİYOR. İLAÇLARLA DA ARAM İYİ. KANKALARIM BENİM, ONLARI ÇOK SEVİYORUM :) BANA ÇOK İYİ DAVRANIYORLAR. VALLA DOKTORLARIM DA SÜPER SÜPER. ANNEM İLE KALIYORUZ HASTANEDE. İYİLEŞEEM,KENDİME HEP İYİ BAKICAM. BİR SORUN ÇIKMAZSA İKİ GÜN SONRA EVİMDEYİM (UMARIM).

ANNNEMİ, BABAMI, KARDEŞİMİ, ROZAM’I,DOĞA’MI, ANNEANNEMİ, BABANNEMİ, DEDEMİ, BANA YUKARIDAN GÜÇ VEREN DEDEMİ, HALALARIMI, TEYZELERİMİ, DAYILARIMI, ÖZLEM, JALE, FİLİZ, YASEMİN ABLALARIMI, HÜSEYİN ABİMİ, AMCAMI, ALİ ABİYİ, MAYGÜL TEYZEYİ, ÇINARIMI, HASRET ABLAYI, KAĞAN’I, DİLAN’I, KEMAL AMCAYI, EZA’MI, ONUR’UMU, AKLIMA GELMEYEN TÜM İNSANLARI ÇOOOOK, AMA ÇOOOOK SEVİYORUM.     

N’OLUR KİMSE ALINMASIN. İSİM SIRASINI KARIŞIK YAZDIM, KİMSE SEVGİSİNİ BU İSİMLER İLE KIYASLAMASIN. ANNEANNEM, BABAANNEM İKİSİ ÖZELLİKLE AĞLAMASIN. SÜNBÜL TEYZEYİ UNUTTUM , ATA ABİYİ, GÜLÇİN ABLAYI… SİZİ SEVİYORUM …  

SİZİNLEYİM, BENİMLESİNİZ.                  

ÖZGÜNNN, 19.12.2007″

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir