Amcama…

Ben çocukken, küçücükken hep bir araya gelirdik. Cafer amcalar, biz Turabi amcam, İlhami abi; Mürsel amcamlar da vardı.  O zaman burada oturuyorlardı.

Yani kocaman mutlu bir aile…. Hepimiz bir arada, gece kaçlara kadar otururduk….

Muhabbetler, türküler… Sonra yatma vakti, ama ona yatma denirse; balık istifi. Yine de eminim herkes çok mutluydu o zamanlar…

İşte küçüklüğümden bahsettim biraz. Çünkü Cafer amcam denince aklıma çocukluğum geliyor nedense. Daha sonra birbirimizi unutmasak da hayatın yoğunluğundan olsa gerek, biraz koptuk galiba.

Yine bulduk birbirimizi. Amcacığım yine sana her baktığımda içimden, “Ne kadar yüzü tertemiz, içi de aynen öyle” diye düşünüyorum

Amcacığım uzun zamandır yataktayım, kan değerlerimden dolayı kendimi iyi hissetmiyordum pek. ama iyiyim şimdi. Ayrıca kaç zamandır internetim de yok. Senden çok özür dileyerek geçmiş olsun diyorum. Bir iki defa aradım, ama telefonun kapalıydı. Dinlenmek istiyordun belki de. Tekrar çook geçmiş olsun amcacığım! 

O kalabalık günlerdeki gibi mutlu olabilecek miyiz amca? Hep birlikte?

Sevgilerimle…

Ellerinizden öpüyorum (eminim sen amcacığım kendini yaşlı hissetmiyorsun ellerinden öperim dedim ama).

Özgün Kaplanseren, 14.02.2008

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir