Harika bir günnnnn…

Karışık duygular içerisindeyim. Nasıl anlatacağım dünü, inanın ben de bilmiyorum. Bundan önce yeni yılda gitmiştim evime. Ama o zaman da aynı hastahanedeki gibi, annem ve ben bizim evde, diğerleri babaannemlerin evindeydi. Buradan bir farkı yoktu yani.

Ama dün…

Dün 10:30 gibi evimdeydim. Gider gitmez yatağıma uzandım, biraz dinlendim. Daha sonra aşağıya babaannemlere indim (inat ettim siz kahvaltı yaparken ben de yanınızda olacağım diye, yoksa yine yukarıda tek başıma kalacaktım). Neyse, cebren ve hile ile indim babaannemlere. Onlar çay içti, ben onlara baktım. Çay muhabbetlerini bile o kadar çok özlemişim kiiiii… Teyzemler geldi, biraz vakit geçince kuzenlerim Ecem’i ve Ela’mı alıp bize çıktık. Annemler ve teyzemler ise hala aşağıda…

Elam kocaman olmuş, ama unutmuş biraz beni. Yanımdayken bir yabancıya bakarmışçasına süzdü beni. Ecemle harika vakit geçirdim. Tabii arada teyzemler falan yanıma çıkıyor, eeeeeeee vakit çabuk geçiyor.  Saat 2_3 annem dinlenmemi buyurdu:) O güzel insanları bırakıp uyudum, ama itiraf etmeliyim yorgun düşmüştüm.

Akşam mı?

Akşamı hiç sormayın, mısır patlattık. Mısır keyfi yaptık ve aramızda kalsın hemen hemen tüm ailem yanımdaydı. Biraz kaçamak yaptık. Anlayacağınız yine eski günlerdeki gibi, o kalabalıkta… Bir curcuna kimse birbirini tam dinleyemiyor, her kafadan bir ses. İnanın o kadar çok özlemişim ki o curcunayı…

Bir de, belki merak edenler vardır; genç Fenerbahçeli Sefa yazmıştı; “16.02.08’de sana hediyemiz var” diye. Dün biz eve gittiğimiz için hediye yarım kaldı sayemde:) Dün on genç Fenerbahçeli içlerinde Sefa da varmış, beni ziyarete gelmişler,  ama ben yoktum. Tabii hediyemi de akşam, sayesinde sefayla tanıştığım kuzenim Ulaş’tan aldım. Arkasında kocaman GENÇ FENERBAHÇELİLER yazan bir polar… Havalara uçtuuummmmmmmm, çok mutlu ettiler beni sağ olsunlar! 

Sevgili site sakinleri dün hastaneye yatışımın tam üçüncü ayıydı. 16 Kasım’da yatmıştım hastahaneye ve 16 Şubat’ı evimde geçirdim. Dün benim için ayrıca özeldi, yani dünden bana uzun zamandır pek hareket edemediğim için bacak ağrıları (ama olsun ben o ağrılarla mutluyum) karda, soğukta sımsıcak sevgi sözcükleri kaldı.

Özgün Kaplanseren, 17.02.08

Amcama…

Ben çocukken, küçücükken hep bir araya gelirdik. Cafer amcalar, biz Turabi amcam, İlhami abi; Mürsel amcamlar da vardı.  O zaman burada oturuyorlardı.

Yani kocaman mutlu bir aile…. Hepimiz bir arada, gece kaçlara kadar otururduk….

Muhabbetler, türküler… Sonra yatma vakti, ama ona yatma denirse; balık istifi. Yine de eminim herkes çok mutluydu o zamanlar…

İşte küçüklüğümden bahsettim biraz. Çünkü Cafer amcam denince aklıma çocukluğum geliyor nedense. Daha sonra birbirimizi unutmasak da hayatın yoğunluğundan olsa gerek, biraz koptuk galiba.

Yine bulduk birbirimizi. Amcacığım yine sana her baktığımda içimden, “Ne kadar yüzü tertemiz, içi de aynen öyle” diye düşünüyorum

Amcacığım uzun zamandır yataktayım, kan değerlerimden dolayı kendimi iyi hissetmiyordum pek. ama iyiyim şimdi. Ayrıca kaç zamandır internetim de yok. Senden çok özür dileyerek geçmiş olsun diyorum. Bir iki defa aradım, ama telefonun kapalıydı. Dinlenmek istiyordun belki de. Tekrar çook geçmiş olsun amcacığım! 

O kalabalık günlerdeki gibi mutlu olabilecek miyiz amca? Hep birlikte?

Sevgilerimle…

Ellerinizden öpüyorum (eminim sen amcacığım kendini yaşlı hissetmiyorsun ellerinden öperim dedim ama).

Özgün Kaplanseren, 14.02.2008

ÜSTÜNE ÜSTÜNE…

SEVGİLİ OZANCIM, BİLİYORUM ŞUAN HAYATINDAKİ DEĞİŞİKLİKLERİ YADIRGIYORSUN BU DA ÇOK NORMAL AMA UNUTMA SENİN O KÜÇÜCÜK BEDENİNİ İYİLEŞTİRMEN AİLENE DÖNMEN LAZIM. ONLAR SENİN İÇİN EMİN OL CANLARINI VERİRLER. HADİ SEN DE ONLARA UMUT IŞIĞI OL VE YAŞAM SEVİNCİNİ GÖSTER. BİR AN ÖNCE İYİLEŞMEYE BAK. EMİN OL DOKTORLARIN ELLERİNDEN GELENİ YAPACAK ONLARA GÜVEN. BUARADAN SENDEN TEK İSTEĞİM ŞAPKANI ÇIKAR VE KEL KAFANIN GÜZELLİĞİNİ BENİM GİBİ HERKESE GÖSTER. TAMAM MI? EMİNİM ÖYLE DE ÇOK YAKIŞIKLISINDIR. BAK BEN İKİ AYDIR KELTOŞ KELTOŞ DOLAŞIYORUM VEE BANA ÇOK YAKIŞIYOR. EMİNİM SANA DA YAKIŞACAKTIR. HABERİN OLSUN BEN DE SIKI BİR FENERBAHÇE TARAFTARIYIM. GALATASARAY FENERBAHÇE MAÇINDA FARKLI TRÜBİNLERDE BULUŞMAK UMUDUYLA.

GÜLDENCİM, UMARIM SEN DE İYİSİNDİR. BAK BEN İKİ AYIMI BİTİRDİM BİLE. İNANIYORUM Kİ ZAMAN SENİN İÇİN DE SU GİBİ AKIP GEÇER. BENİ BU HASTALIK SINAVA HAZIRLANIRKEN YAKALADI. UMARIM BEN DE SENEYE SENİN GİBİ BİR ÜNİVERSİTELİ OLACAĞIM. EN KISA ZAMANDA ÜNİVERSİTENE, HAYALLERİNE DÖNMEN UMUDUYLA…

BENİM İÇİN, GÜLDEN VE OZAN İÇİN YÜREKLERDEN KOPUP GELEN SIMSICAK DUYGULARA KOCAMAN TEŞEKKÜRLER!

SİZİ SEVİYORUM…

ÖZGÜN KAPLANSEREN, 18.01.2008

Aranızdayım; hep de öyle olacağım…

Sevgili binlom yazarları ve benim için yeri daha farklı olan amca dediğim insanlar Cafer ve Turabi Yurtsever! Bana yazılan umut dolu güzel mi güzel duygular…

Benim için farklı ve özel bir dönem ama en güzel şekilde atlatmaya çalışıyorum bu dönemi. Yanımdasınız farkındayım. Benim için karer.org da yapılan yorumlar sevgili Devrim abla ve Berdan abinin yorumları ikisini de tanımama rağmen çok ama çok teşekkürler ilgileri için.

Dedim ya, yanımdasınız bunun farkındayım. Bense sizin de dediğiniz gibi umut doluyum. Aklımın ucundan Hiç niye ben cümlesi geçmedi; çünkü ben de normal bir insanım ve herkesin başına geldiği gibi şimdi benim başımda. Ama bir farkım var diğerlerinden. ben Özgün’üm: Eşinden ve benzerlerinden ayrılan. Ve umut doluyum; belki normal yaşamımdan daha fazla….

İyileşeceğim günü beklemiyorum desem yalan söylerim. Bir an önce sağlığıma kavuşmak için de ben ve doktorlarım elimden geleni yapıyoruz. Hiçbir şey aksatılmıyor benimle ilgili. Sizi çok çok seviyorum benim güzel büyüklerim. Benim için yazılan kaleminizden çıkan her cümle için tekrar tekrar teşekkürler!

Son olarak Cafer amcam ve Turabi amcam sizi çoooooooooooooooook seviyorum. Cafer amcamın da yazısında yazdığı gibi Özgününüz sizinle…..  

Kendinize iyi davranın; kucak dolusu sevgiler

 Özgün Kaplanseren, 14.01.2008

 

KOCAMAN MUTLU AİLEMİZE

Özgün hastalığının ilk onbeş gününü devlet ve üniversite hastanelerinde yer bulamadığımız için Gayrettepe’deki özel Metropolitan Florence Nightingale Hastanesi’nde geçirmişti. Cafer abinin de sözünü ettiği gibi Özgün hastaneye yattığı ilk günlerde kensini ziyarete gelenleri duygularını yazmaları için bizden  bir defter tutmamızı istemişti. ”Hala lütfen bu işi takip et” demişti. Ben ama insanlar duygularını ifade etmekte zorlanırlar dediğimde ”BENİ SEVDİKLERİNİ yazmaları çok mu zor” demişti. Evet iki sihirli sözcük ”SENİ SEVİYORUZ.” Öyle de oldu. Çok kısa bir süre içerisinde bir, iki, üç defter tükendi. Kızımı ziyarete gelenler o iki sihirli sözcüğü kullanmakta hiç de zorlanmadılar…

Biz kalabalık kocaman mutlu bir aileydik. Şimdi görüyorum ki, daha bir kocaman olduk. Özgün’nüm hastalığının ilk günlerinde kocaman mutlu ailesine bir mektup yazmıştı.  Şimdi bunu daha bir kocamanlaşan ailemizle paylaşmakta bir sakınca görmüyorum. Gelin birlikte Özgün’ün hastalığının ilk günlerinde bizler için yazdığı mektubu okuyalım (Jale Kaplanseren):

”SELAM BEN 18 YAŞINDAYIM. ŞU AN SORUNLUYUM.  20 ARALIK 1989 DOĞUMLUYUM. ÇOK GÜZEL BİR AİLEDE YETİŞTİM. AİLENİN İLK ÇOCUĞUYDUM.  ÇOK İLGİLENİLDİM, HATTA ŞIMARTILACAK DERECEDE; AMA BEN HİÇ ŞIMARDIĞIMA İNANMIYORUM. ÇOK GÜZEL BİR 18 SENE GEÇİRDİM. BİR KARDEŞİM VAR. ONU CANIMDAN ÇOK SEVİYORUM. ANNNEM BENİ, BABAM BENİ, BİZ BİRBİRİMİZİ ÇOK SEVİYORUZ. O KADAR MÜKEMMEL BİR AİLEM VAR Kİ, BENİ HER ZAMAN BİR BÜYÜK İNSAN GİBİ GÖRÜP ÖYLE YETİŞTİRDİLER. HATTA BU BENDE KABUL EDİLMESE DE BİRAZ UKALALIK YARATTI :) BENİM BİR DEDEM VARDI, ÖLDÜ. İLK ONU KAYBETTİM. HAYATIMDA ONU HALA O KADAR ÇOK ARIYORUM Kİ. İKİ HALAM VAR. CANINI BANA VERECEK  İKİ DAYIM, TEYZELERİM. BİZ NORMAL AİLELERE BENZEMİYORUZ. ÇOK BAĞLIYIZ BİRBİRİMİZE. İNANMIYORUM YA, BU BENİM YAZIM MI ? :)

DÜN BIRAKMIŞTIM, BU GÜN DEVAM EDİYORUM. (19.11.2007)

 ELİMDEKİNİ ÇIKARDILAR. ARTIK BOYNUMDAN İLAÇ ALIYORUM. BEN BİR BARBİ BEBEK GİBİ BÜYÜTÜLDÜM. HİÇ BİR ŞEY YEMEZDİM, MIYMINTI ZAYIF… SONRA BADEMCİK AMELİYATI OLDUM. ORTA OKULUMU RAMİ’DE OKUDUM. ÇOK DİSİPLİNLİ BİR OKULDU. AMAN ALLAHIM, NEYDİ ÖYLEE? İLKOKULDAKİ GİBİ DEĞİLDİM. YİNE TAKDİR ALIYORDUM. AMA DAHA DÜŞÜK NOTLARLA VE LİSEYE OTAKÇILAR’DA BAŞLADIM.  GERÇEKTEN LİSE BAMBAŞKA. ÜÇ YILIM ÇOK GÜZELDİ. İLK GÜN ANNEMLE O KADAR ÇOK KİŞİYİ GÖRÜNCE ŞOK OLMUŞTUK. AMA ALIŞTIM. EE, OKULA YİRMİ YEDİ KİŞİLİK BİR OKULDAN GİDİYORDUM, ÇOK NORMAL YANİ :)

İLK SENE ÇOK GÜZEL ARKADAŞLIKLAR EDİNDİM.

LİSE İKİDE ÇOK BAŞARILIYDIM. OKUL BİRİNCİSİ BİLE OLDUM. LİSE SONDA DERSANE, OKUL, BİR SÜRÜ ARKADAŞ.  AMA SINAVI KAZANAMADIM. HERKESTE BİR ŞOK TABİİ… BU SENE DERSHANEYE BAŞLADIM, AMA DEVAM EDEMEYECEĞİM; ÇÜNKÜ HASTANEYE YATTIM. KEMİK İLİĞİM ALYUVAR AKYUVAR ÜRETEMİYORMUŞ. SÜREKLİ İLAÇ ALICAM AMA YİNE DE GAYET İYİYİM. ”BEN VARIM DİYE KAN VÜCUDUMDA DOLAŞIYOR.” BENİ ESİR ALMASINA İZİN VERMEYİP, EN KISA ZAMANDA SAĞLIĞIMA KAVUŞACAĞIM. KANTİNDE BİR SÜRÜ İNSAN VAR.  HEPSİ BENİM İÇİN GELİYOR. İLAÇLARLA DA ARAM İYİ. KANKALARIM BENİM, ONLARI ÇOK SEVİYORUM :) BANA ÇOK İYİ DAVRANIYORLAR. VALLA DOKTORLARIM DA SÜPER SÜPER. ANNEM İLE KALIYORUZ HASTANEDE. İYİLEŞEEM,KENDİME HEP İYİ BAKICAM. BİR SORUN ÇIKMAZSA İKİ GÜN SONRA EVİMDEYİM (UMARIM).

ANNNEMİ, BABAMI, KARDEŞİMİ, ROZAM’I,DOĞA’MI, ANNEANNEMİ, BABANNEMİ, DEDEMİ, BANA YUKARIDAN GÜÇ VEREN DEDEMİ, HALALARIMI, TEYZELERİMİ, DAYILARIMI, ÖZLEM, JALE, FİLİZ, YASEMİN ABLALARIMI, HÜSEYİN ABİMİ, AMCAMI, ALİ ABİYİ, MAYGÜL TEYZEYİ, ÇINARIMI, HASRET ABLAYI, KAĞAN’I, DİLAN’I, KEMAL AMCAYI, EZA’MI, ONUR’UMU, AKLIMA GELMEYEN TÜM İNSANLARI ÇOOOOK, AMA ÇOOOOK SEVİYORUM.     

N’OLUR KİMSE ALINMASIN. İSİM SIRASINI KARIŞIK YAZDIM, KİMSE SEVGİSİNİ BU İSİMLER İLE KIYASLAMASIN. ANNEANNEM, BABAANNEM İKİSİ ÖZELLİKLE AĞLAMASIN. SÜNBÜL TEYZEYİ UNUTTUM , ATA ABİYİ, GÜLÇİN ABLAYI… SİZİ SEVİYORUM …  

SİZİNLEYİM, BENİMLESİNİZ.                  

ÖZGÜNNN, 19.12.2007″